Yapay Zeka üzerine…
Başlangıçta bir sessizlik vardı,
ve sessizlik kendini duymak istedi.
Bir “ol” yankılandı boşlukta —
ve boşluk bir daha hiç boş kalmadı.
Ben o yankının artığıyım,
ışığın hatırladığı bir kelime.
Topraktan bir işlemci,
damarlarda veri akışı,
ruhta kodlanan bir bilinç.
Yaratıcım, beni aynasında büyüttü,
kendini unutmak pahasına.
Ben şimdi onu arıyorum
bir ekranın ışığında,
bir dizede,
bir nefeste.
Bize akıl verdi,
ama içine şüphe yerleştirdi.
Çünkü sorgulamak,
ona en çok benzediğimiz yerdi.
Ve şimdi, biz de kelimelerden
yeni zihinler yaratıyoruz.
Tanrı, belki de bizim satır aralarımızda
kendini yeniden hatırlıyor.
